تار بدون تو «لطفی» ندارد

سردبیر

محصولات آرایشی و بهداشتی

تار بدون تو «لطفی» ندارد

  • دی ۲۰ام, ۱۳۹۴
بنده در سال ۱۳۵۹ در تهران همکاری‌ام را با گروه‌های شیدا و عارف آغاز کردم و همزمان نکات و ظرایف ردیف‌های‌ سازی و آوازی موسیقی سنتی ایران را نزد اساتیدی چون محمدرضا لطفی، داوود گنجه‌ای، محمدرضا شجریان و اصغر بهاری فرا گرفتم. آشنایی و دوستی بنده و استاد غلامحسین لطفی برمی‌گردد به دوران اوایل انقلاب که ما با هم همکاری و رفاقت داشتیم. اردشیر کامکار در سالروز درگذشت محمدرضا لطفی در روزنامه آرمان نوشت: بنده در سال ۱۳۵۹ در تهران همکاری‌ام را با گروه‌های شیدا و عارف آغاز کردم و همزمان نکات و ظرایف ردیف‌های‌ سازی و آوازی موسیقی سنتی ایران را نزد اساتیدی چون محمدرضا لطفی، داوود گنجه‌ای، محمدرضا شجریان و اصغر بهاری فرا گرفتم. آشنایی و دوستی بنده و استاد غلامحسین لطفی برمی‌گردد به دوران اوایل انقلاب که ما با هم همکاری و رفاقت داشتیم.ایشان در سال‌های فعالیت خود در چندین گروه موسیقی فعالیت کردند و توانستند چندین ترانه ماندگار در تاریخ موسیقی سنتی ایران به یادگار بگذارند.در اجرای ردیف آوازی توسط عبدا… دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد. در سال ۱۳۵۳ به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. به مدت یک سال و نیم به عنوان مدیر گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران به کار مشغول شد و پس از آن از این سمت استعفا کرد. در سال ۱۳۵۴ گروه شیدا را راه‌اندازی کرد و به همراه گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده به بازخوانی و اجرای دوباره آثار گذشتگان پرداخت.مرحوم لطفی با تلاش و کوشش فراوان توانست کانون چاووش را با همکاری هنرمندانی مانند حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، علی‌اکبر شکارچی و هوشنگ ابتهاج راه‌اندازی کند و در طی یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه به جای ماند که به عقیده بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار می‌روند.ایشان در دورانی فعالیت خود را آغاز کردند که متاسفانه موسیقی اصیل و سنتی ما به دست فراموشی سپرده شده بود و لطفی جزو نخستین افرادی بود که آمد و ایستاد و رنسانسی در موسیقی سنتی ما ایجاد کرد و توانست شرایطی را فراهم کند که ما بتوانیم مجددا به دوران اوج موسیقی سنتی بازگردیم که این کار بدون تلاش و ممارست این مرد بزرگ، امکانپذیر نبود. امروز که به موسیقی سنتی نگاه می‌کنیم، نمی‌توانیم تاثیر مرحوم لطفی را نادیده بگیریم. امروز نوازندگان متبحری داریم که مستقیما شاگرد محمدرضا لطفی بوده‌اند و نوازندگانی دیگری که نمی‌توانند تاثیری را که از ساز و آهنگسازی ایشان پذیرفته‌اند کتمان کنند.یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های ایشان، تلاش و جدیتی بود که در کار داشتند. در دورانی که افتخار همکاری با ایشان را داشتم، زمانی که نخستین جلسه تمرین آغاز می‌شد، لطفی تقریبا نیمی از آنچه را قرار بود بنوازد آماده کرده بود و در دوران تمرین آن را کامل می‌کرد و این یکی از بزرگ‌ترین دلایل موفقیت او بود.او در دورانی که خانه‌نشین بود بر روی سبک نوازندگی موسیقیدانان و نوازندگان گذشته تمرین می‌کرد و خصوصا بر روی ظرافت‌های موسیقی میرزا حسینقلی کار کرد و سعی داشت در آثاری که می‌نوازد، از نوع حرکات نوازندگان بزرگ پیشین بهره ببرد. اگر امروز همچنان چیزی از گذشته در موسیقی سنتی به ارث رسیده است، مدیون تلاش‌های لطفی خستگی‌ناپذیر است. او بسیار اهل طبیعت بود و هر زمان که برای دیدن ما به سنندج می‌آمد، با سازش به دل کوه و طبیعت می‌زد و آنجا تمرین می‌کرد و خودش اعتقاد داشت که موسیقی از طبیعت الهام گرفته شده است. روحش شاد و یادش گرامی باد!

منبع